| تبليغات | X |
|
اي كاش در امتداد جاده زندگي٬ همسفر لحظه هاي تنهايي دلم بودي ...
|
|
|
يک نفر در دل شب ... يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ... يک نفر همسفر سختي هاست ... چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد ... ما همه همسفريم ... ×××××××××××× بیا از باغ تنهایی سفر کن ... که مهمان دلم پاییزه بی تو ... پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ نوشته های پیشین آرشیو موضوعی شعر قطعه ادبی کوتاه و شنیدنی عکس |
نشناخت کسی گر دل بشکسته ی ما را خود نیز ندانیم که بودیم و که هستیم ما را به سر منزل مقصود نبردی زیرا که بنا مردمی عهدی نشکستیم
چهار چيز است كه گر جمع شود در دل سنگ لعل و ياقوت شود سنگي بدان خارايي پاكي و طينت و اصل گوهر و استعداد تربيت يافتن از اين فلك مينايي با من اين هر سه صفت هست ولي مي بايد تربيت از تو كه خورشيد جهان آرايي " سيد جلال الدين اسد يزدي ، شاعر قرن هشتم و معاصر با حافظ"
تو چه دانی به من چه میگذرد که چنین روزو شب ز من دوری تو چه دانی که آه حسرت من چه روان سوز آتشی شده است تو چه دانی که شعله های این آه چه شررهای سرکشی شده است تو چه دانی چو گریم از غم تو بند بند تنم چسان لرزد تو چه دانی که بی خبر ماندن ز عزیزان چه عاقبت سوز است تو چه دانی به چشم مهجوران سالها کمتر از شب و روز است تو چه دانی که عمر بی فرجام این نفس چون گذشت با ما نیست گر شدی مهربان همین دم شو کان چه امروزهست فردا نیست
تولدت مبارك اي مهربان يار ! اي خالق لحظه هاي شيرين زندگي ! *** اي عشق همه بهانه از تو من خامشم اين ترانه از توست آن بانگ بلند صبحگاهي وين زمزمه ي شبانه از توست من اندوه خويش را ندانم اين گريه ي بي بهانه از توست اي آتش جان پاكبازان در خرمن من زبانه از توست افسون شده ي تو را زبان نيست ور هست همه فسانه از توست پيش تو چه توسني كند ابر رام است كه تازيانه از توست كشتي مرا چه بيم درياست طوفان ز تو و كرانه از توستَ گر باده دهي و گرنه غم نيست مست از تو ، شرابخانه از توست من ميگذرم خموش و گمنام آوازه ي جاودانه از توست چون سايه مرا ز خاك برگير اينجا سر و آستانه از توست *** تولدت مبارك اي مظهر عشق و وفا !
سراپا اگر زرد و پژمرده ايم ولي دل به پاييز نسپرده ايم چو گلدان خالي لب پنجره پر از خاطرات ترك خورده ايم
*** انقدر مهر توام در دل و جان جای گرفت که اگر سر برود مهر توازجان نرود مهربان مادرم !... من شاخه گلی بودم افتاده در منزلی دور و نامکشوف ... هیچ نسیمی از کنارم عبور نمی کرد... هیچ شعله ای نفسهای سرد مرا به آتش نمی کشید ... عکس هیچ ستاره ای روی سینه ام ظاهر نمی شد ... نمی دانستم درخت چیست ؟ ... بهار چه رنگی دارد و آفتاب چه شکلی ؟ ... به واسطه مهربانی تو چشم به روزگار گشودم ... صدای گریه ام تو را خنداند ... زمین با وجود من سنگین تر شد ... زیبا ترین نامها را در گوشم به ترنم زمزمه کردی ... و من با لبخند به بزرگی آنها گواهی دادم ... بعد نام و تاریخ سبز شد نم را در حاشیه ی بهترین کتاب خدا نوشتی... من مثل یک آب نبات چوبی ، کوچک بودم و شیرین ... چشمهایم گناه را نمی شناختند ... مثل یک دفتر صد برگ سفید پر از نا نوشته ها... گنجشکها از دستهای گله ای نداشتند ... سیبها به سنگ شیطنت من با جاذبه آشنا نمی شدند... بزرگترین شادیم ، شنیدن قصه های تو بود ... هر شب با قصه های تو به خواب می رفتم ... قصه هایی که پر از آدمهای خوب بود... آدمهایی که روح خود را تکه تکه نمی کردند .... من در قصه های تو زندگی می کردم ! ... سبکبال تر از امواج نور به دنبال سنجاقکها میدویدم و آنها مرا به آسمان متصل می کردند ... بزرگترین غصه ام ... اشکهای تو بود ! ... زمستان ها که دستهای تو ترک میخورد ... دلم می شکست ... بعضی شبها که گرسنه به خواب می رفتم ... با خود می گفتم : « وقتی بزرگ شدم ... پولدار می شوم و همه زیبایی های دنیا را برای مادرم میخرم ... حصاری به دورش می کشم تا دیوها به او نزدیک نشوند.» آه ! ...که یک رشته موی تو را با کوههای البرز معاوضه نمی کردم ... مهربان مادرم ! ... زمین بارها به دور خورشید گشت ... حالیا من بزرگ شده ام ... دیگر شبها گرسنه به خواب نمی روم ... اما چرا دیگر سنجاقک ها و سیبها و تو را نمی بینم ؟ ... چرا به فکردستهای تو نیستم ؟ ... چرا دیگر دلم نمی شکند ؟... چرا اینقدر بین دل من و خانه تو فاصله است ؟... کاش باز هم هر روز نگران برگشتن من به خانه بودی .... کاش دعا می کردی دلم زیر زیبایی های دنیا دفن نشود ... روزت گرامی باد مادر ! ...
وقتی از همه جا نومید شدی به کوه برو و فریاد بزن : آیا هنوز امیدی هست ؟ آن موقع خواهی شنید که هست ... هست ... هست ... هست ... هست
خدايا ! از كرده ام پشيمانم ! گناهم ببخش ! توبه ام بپذير !
كجا رفتي اي دوست ؟
تو رفتي زمان رفت اندوه تا آسمان رفت تو رفتي چمن خشك شد برف باريد تو رفتي درختان ز تن جامه كندند و باد آمد و برگ ها را فنا كرد مرا اين چنين زار و تنها به طوفان گم كرده منزل سپردي مرا اين چنين با غم دل نهادي و رفتي و رفتي و رفتي ... بيا دشت ها خشك و خالي است بيا بي تو در باغ فندق صفا نيست ...
سقراط حكيم گفت : " پنج چيز مردم را تباه كند: يكي با دوستان فريب كردن ، ديگر از خداوندان دانش روي بگردانيدن ، سه ديگر خويشتن را خوار داشتن ، چهارم كبر ناسزاوار كشيدن ، پنجم از پس هواي دل رفتن . "
تو به مامي گفتي : آب را گل نكنيم آب سرچشمه ايمان خداست غافلي از همه جا دير گاهيست : " آب اين بركه گل آلود شده ست " همه جا بوي عفونت همه جا بوي لجن ميايد ... !
تا بال و پر عمر به رنگ هوس است از اوج سرازير شدن يك نفس است آن لحظه كه بال زندگي مي شكند در چشم پرنده آسمان هم قفس است
از پيامبر اكرم (ص) - اگر شنيديد كوهي از جاي خود برفته باور كنيد و اگر شنيديد كه كسي از خوي خود بگشته باور مكنيد زيرا عاقبت به فطرت خويش باز مي گردد. - وقتي بنده اي بميرد مردم گويند : چه بجاي گذاشت ؟ و فرشتگان گويند : چه همراه آورد ؟
پيمانه كه شكست ز پيمان سخن بگو در راه اتحاد ز ايمان سخن بگو هرگز نپرس حاكم آن بارگاه كيست حاكم موقت است از ايران سخن بگو
خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا گذری کن که ز غم راه گذر نیست مرا گر سرم در سر سودات رود نیست عجب سر سودای تو دارم غم سر نیست مرا بی رخت اشک همی بارم و گل میکارم غیر از این کار کنون کار دگر نیست مرا " امیر خسرو دهلوی "
|
روز مبعث پیامبر اسلام (ص) بر همه ی مسلمانان جهان مبارک !